W świecie Linuksa mamy kilka znanych systemów certyfikacji: LPI, RedHat-a, Ubuntu…
Wszystkie wpisy, których autorem jest ziutus
Fedora Core 6 – Ciekawe strony internetowe
Strony anglojezyczne
http://fedoraproject.org/ – Strona domowa projektu Fedora
http://fedorasolved.org/ – Strona z rozwiazaniami konkretnych problemow, warta odwiedzenia
Strony polskojezyczne
fedora.pl – Glowna strona polskiej spolecznosci uzytkownikow Fedory
Systemy plików na Linuksie – porównanie
| Nazwa systemu plikow | zwiekszenie zamountowanej partycji | zmniejszenie zamountowanej partycji | zwiekszenie niezamoutowanej partycji | zmniejsze niezamoutowanej partycji |
| ext3 | tak | nie | tak | tak |
| xfs | tak | nie | nie | nie |
| jfs | tak | nie | nie | nie |
| reiserfs | tak | nie | tak | tak |
Linux – Zarzadzanie programowymi macierzami RAID
Kopie zapasowe – dump i restore
Narzedzie dump stworzone bylo do backupowania calych systemow plikow. Najlepiej wiec uzywac go w tym celu.
Debian i SELinux – instalacja oraz użytkowanie
SELinux to wiodące rozwiązanie w zakresie zabezpieczania serwerów Linuksowych. Z poniższej notki dowiesz się jak je zainstalować i skonfigurować w Debianie.
Czytaj dalej Debian i SELinux – instalacja oraz użytkowanie
RAID w Linuksie
Temat przesuniety do wpisu: https://www.linuxexpert.pl/posts/1442/linux-zarzadzanie-programowymi-macierzami-raid/
Dowiązania, i-węzły itp
System plików Linuksa (ext2 i jego nowsza wersja ext3 oraz ext4) ma budowę bardziej podobną do sieci niż korzenia drzewa.
Podstawowym pojęciem są tzw i-węzły (inodes). Są to struktury systemowe przechowujące informacje na temat plików
i katalogów przechowywanych na dysku. W nim są zapisane wszystkie dane dotyczące pliku: właściciel i grupa, rozmiar, czas utworzenia i modyfikacji, informacje dotyczące zapisu i odczytu, a także fizyczne położenie na dysku.
Każdy i-węzeł posiada numer ale nie nazwę, wiec plik nawet jej nie potrzebuję! Konsekwencją tego jest fakt, iż każdy katalog to tak naprawdę plik z zapisaną informacją o numerze i-węzła i nazwą oraz to, że do każdego pliku
można stworzyć wiele nazw. Tutaj dochodzimy do ważnych pojęć jakim są dowiązania sztywne i symboliczne.
Dowiązanie sztywne jest to wskazanie na ten sam plik w innym miejscu niż nastąpiło pierwsze dowiązanie.
Dla systemu plików nie ma więc różnicy skąd nastąpi interwencja na pliku bo i tak modyfikowany jest obiekt wskazywany przez i-węzeł. Ograniczeniem jest fakt iż dowiązanie twarde (sztywne) jest ograniczone do jednego
systemu plików. Dopiero usunięcie ostatniego dowiązania twardego powoduje usunięcie pliku z dysku.
Dowiązanie miękkie jest to wskazanie na dany plik, które może przekraczać systemy plików. Jednak usunięcie wskazywanego pliku powoduje iż plik faktycznie zostanie usunięty. Dowiązanie miękkie nie broni przed tym.
Można je porównać do skrótu z Windows’a.
Katalogi są traktowane jak zwykle pliki, jednak ze względów porządkowych zakazane jest tworzenie wielu dowiązań do jednego katalogu.
Formaty skrzynek pocztowych
Formaty skrzynek
Linuks posiada trzy formaty skrzynek pocztowych. Mbox, Mialbox i Maildir. Podział ten
uwidacznia historyczny rozwój aplikacji pocztowych.
Najstarszy to Mbox opierający się na pliku użytkownika w katalogu /var/spoll/mail/.
Następne rozwiązanie polegało na umieszczeniu skrzynki pocztowej w przestrzeni katalogu użytkownika.
Najnowszy pomysł,
czyli Maildir, to stworzenie katalogu poczty w którym każda wiadomość jest umieszczona
w osobnym pliku.
Konwersja skrzynek
mb2md
Program mb2md pozwala skonwertować skrzynki z formatu mbox do
Maildir. Jeżeli jako użytkownik chcesz skonwertować swoją skrzynkę
możesz użyć polecenia s linii poleceń z przełącznikiem -m:
admin@terminal-3-67:~$ mb2md -m Converting /var/mail/admin to maildir: /home/admin/Maildir Source Mbox is /var/mail/admin Target Maildir is /home/admin/Maildir 13 messages.
Jeżeli chciałbyś wykonać inne czynności (np. z automatu zmienić użytkownikom format skrzynek przeczytaj dokumentacje do programu
ser2net: czyli jak połączyć się telnetem na port szeregowy
Ostatnio spotkałem się z dość prostym problemem: otóż mam kilka urządzeń, do których mam dostęp także przez konsole szeregowe. Zwyczajowo do konsol szeregowych łączyłem się przez program minicom ale w takim przypadku, gdy chce kolegom umożliwić zdalny dostęp do maszyn oznacza to iż musze utworzyć lokalne konta na serwerze. Najlepiej byłoby tego unikąć. Moim rozwiązaniem okazało się udostępnienie portu szeregowego przez port TCP przypomocy ser2net.
Czytaj dalej ser2net: czyli jak połączyć się telnetem na port szeregowy